Od lat 90. XX wieku pod wpływem badań tzw. obszaru elymijskiego popularność zyskuje pogląd, zgodnie z którym oba te czynniki miały wpływ na uformowanie się narodu Elymów: mieli się oni wyodrębnić z lokalnych narodów pod wpływem czynników zewnętrznych, głównie punickich i greckich. Dowodem na tę tezę jest m.in. fakt, że – w przeciwieństwie do swych sąsiadów – Elymianie przekształcili strukturę społeczno-polityczną swojego obszaru na kształt greckich poleis.
Podejście to wydaje się współgrać z opisem Elymów u Tukidydesa, który tłumaczy ich odrębność rzekomym pochodzeniem od uciekinierów z Troi, którzy wraz z greckimi Focjanami mieli osiedlić się na ziemiach Sykanów i stworzyć specyficzną mieszankę kultur i języków. Podobną proweniencję podaje wielu innych autorów starożytnych, m.in. Pseudo-Skylaks, Lykofron, Dionizjusz z Halikarnasu, Wergiliusz, Strabon, Plutarch i Pauzaniasz. Z kolei Hellanikos z Lesbos uważał, że Elymowie i Sykanowie wspólnie przywędrowali z kontynentalnej Italii.