różne bazy danych), co ma wspierać migrację między implementacjami persystencji. Generowanie kodu DAO (na podstawie metadanych lub introspekcji schematu bazy) oraz wykorzystanie narzędzi ORM do mapowania obiektów na strukturę składowania, co może redukować koszt ręcznego utrzymania warstwy DAO w większych systemach. W praktyce DAO bywa zestawiany z innymi wzorcami warstwy persystencji: We wzorcu Repository nacisk kładzie się na „kolekcjowy” interfejs dostępu do obiektów domenowych i pośredniczenie między warstwą domeny a warstwą mapowania danych, aby zachować separację zależności. We wzorcu Data Mapper mapowanie między obiektami w pamięci a bazą danych realizuje warstwa mapperów, utrzymując niezależność obiektów domenowych od mechanizmów persystencji. W takim ujęciu DAO może pełnić rolę adaptera do konkretnego API źródła danych, podczas gdy mapowanie obiektów domenowych może być realizowane wewnątrz DAO (ręcznie) albo przez warstwę mapperów/ORM.