Miał opinię zwierzchnika diecezji zatroskanego o rozwój życia religijnego, wspierał działalność diecezjalnych Caritasu i Akcji Katolickiej, sprzyjał rozwojowi kultury. Po dojściu do władzy Hitlera wielokrotnie protestował przeciwko naruszaniu praw Kościoła. Interweniował w sprawie rekwizycji dóbr kościelnych i zamykaniu organizacji religijnych. Dwukrotnie brał udział w konklawe (1922, 1939). W 1922 z części diecezji wrocławskiej utworzono Administrację Apostolską na Górnym Śląsku; od 1925 – diecezja katowicka.
Swoją troską duszpasterską otaczał mniejszości narodowe zabiegając, by w kościołach używano w śpiewach i kazaniach języka narodowegoAdolf Bertram, Charyzmaty duszy i pracy kapłańskiej, tł. St. Grelewski, Poznań 1936, s. 211; St. Wójcik, Katechizm katolicki dla dzieci a tradycje książki polskiej na Śląsku, w: „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka”, 1996(1-3), s. 440.. Z drugiej strony, w 1934 zakazał studentom teologii – Polakom będącym obywatelami niemieckimi przynależności do legalnych polskich organizacji w NiemczechAlicja Zawisza, Studenci Polacy na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1918–1939 Wyd. Muzeum Narodowe we Wrocławiu, 1972, s. 202–203..