Instytucją podobną do skargi pauliańskiej jest tzw. prawo do rzeczy (), które zostało uregulowane przez art. 59 k.c. Art. ten stanowi, iż: W razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemożliwym zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, jeżeli strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nieodpłatna. Uznania umowy za bezskuteczną nie można żądać po upływie roku od jej zawarcia.
Art. 59 mówi o bezskuteczności umowy w stosunku do osoby trzeciej, przy czym bezskuteczność ta działa przeciwko wszystkim stronom umowy, wobec czego powództwo o uznanie umowy za bezskuteczną powinno być kierowane przeciwko nim. Natomiast roszczenie o uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli (skarga pauliańska) przewidziane przez art. 527 powinno być dochodzone tylko przeciwko osobie, która wskutek tej czynności odniosła korzyść majątkową. Kolejną cechą odróżniającą skargę pauliańską od są terminy przewidziane do dochodzenia uznania czynności prawnej za bezskuteczną.