Według innych autorów to właśnie dyplomaci niemieccy najsilniej domagali się przeprowadzenia inwazji wojskowej na Jugosławię, w tym wkroczenia wojsk lądowych do Kosowa. Mimo tego obydwie strony zgodziły się na przybycie do Rambouillet, wyrażając rezerwę wobec takiego posunięcia.
Jako punkt wyjścia negocjacji, Grupa Kontaktowa przedstawiła plan pokojowy dla Kosowa, który miał być realizowany w ciągu trzech lat. W założeniach planu znalazły się: uwolnienie kosowskich więźniów politycznych, wycofanie wojsk serbskich z Kosowa, z wyłączeniem strefy przy granicy prowincji z Serbią centralną, powołanie policji kosowskiej, rozbrojenie Armii Wyzwolenia Kosowa, umożliwienie uchodźcom z Kosowa powrotu do domów, nadanie Kosowu autonomii z następującymi kompetencjami: kontrola nad edukacją, służbą zdrowia, podatkami i finansami, bezpieczeństwo wewnętrzne prowincji wprowadzenie do Jugosławii kontyngentu NATO (Kosovo Implementantion Force) liczącego 30 tys. żołnierzy w celu nadzoru nad realizacją planu pokojowego.