Kolejne doświadczenia zawodowe zdobywał w Centralnym Biurze Budowlanym w Berlinie. Najpierw (1867–1868) pracował przy hanowerskiej kolei do Stendal, a później (do 1873) przy turyńskiej kolei do Erfurtu. Wykonywał projekty budowli na trasie kolei: stacji kolejowych (Gotha, Erfurt, Weimar, Naumburg, Weißenfels), urządzeń dworcowych, parowozowni, magazynów towarowych, stacji wodnej, jak też budynku wagi. W 1870 roku wziął udział w wojnie francusko-pruskiej.
Po zdaniu egzaminu na budowniczego (1872 lub 1873) został asystentem wyższego urzędnika budowlanego w Miejskim Urzędzie Budowlanym w Zgorzelcu. W tym czasie przygotował projekt i kierował budową szkoły miejskiej. W uznaniu jego zasług, mimo dość krótkiego czasu służby, zyskał uprawnienie do dożywotniej pensji i zatrudnienia. W 1876 r. nie skorzystał z tej możliwości i dążąc do osiągnięcia większej samodzielności, podjął pracę w miejskim urzędzie budowlanym w Wiesbaden na stanowisku pierwszego asystenta, a później miejskiego budowniczego.