W latach 1918–1921 był przedstawicielem ludności Górnego Śląska w Naczelnej Radzie Ludowej w Poznaniu. W czasie III powstania śląskiego pracował w cywilnej administracji przy władzach powstańczych. Po wojnie poseł na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) przynależący do Narodowo-Chrześcijańskiego Klubu Robotniczego. Pracował w komisji skarbowo-budżetowej. W 1921 wystąpił z inicjatywą budowy Uniwersytetu Śląskiego. W 1924 został posłem I kadencji Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, zastępując Bolesława Ignacego Sikorskiego. W 1930 odnowił mandat poselski z listy nr 37 (Polski Blok Chrześcijańsko-Demokratyczny) w okręgu nr 39 (Katowice). Przed wyborami brzeskimi w 1930 podpisał odezwy krytykujące rządy sanacji i wzywające do głosowania na listę Katolickiego Bloku Ludowego. W 1930 został posłem do Sejmu Śląskiego III kadencji.
Zmarł 27 września 1934 w Siemianowicach Śląskich. Po jego śmierci opróżniony mandat Sejmu Śląskiego objął Stefan Giebel. Został pochowany z honorami na cmentarzu w Siemianowicach Śląskich.
Życie prywatne Był synem Walentego i Marianny. Ożenił się z Pelagią z Taczkowskich. Miał cztery córki: Cecylię, Helenę, Witosławę i Stanisławę oraz czterech synów: Józefata, Mieczysława, Władysława i Zdzisława. Dwaj ostatni zginęli w obozie zagłady Auschwitz-Birkenau.
Przypisy