Nazwa W języku polskim słowo „kiełbasa” znane jest od XV wieku. W staropolszczyźnie występowały również określenia: „kiełbodziej” – przyrząd do nadziewania farszem kiełbas, wykonany ze szklanego cylindra albo krowiego rogu; oraz „kiełbaśnik” – sprzedawca uliczny wędlinPrace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi. Seria Etnograficzna. Nr 9, 1965, s. 5.. Kiełbasa jest wyrazem ogólnosłowiańskim, kontynuant prasłowiański: *kl̥basa, być może od prasłowiańskiego *klbъ – coś kłębiastego, wypukłego. Nie można wykluczyć zapożyczenia, por. tureckie külbastí – pieczeń z rusztuW. Boryś, Słownik Etymologiczny Języka Polskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2006, ..
Rodzaje kiełbas Kiełbasy ze względu na trwałość dzieli się na:
trwałe – do 36% wody (np.: kabanosy, sucha myśliwska) półtrwałe – od 36% do 56% wody (np.: polska, jałowcowa) nietrwałe – od 56% do 72% wody (np.: biała, śląska)
Kiełbasy dzielone są również z uwzględnieniem stopnia rozdrobnienia:
homogenizowane – rozdrobnienie wsadu do 3 mm (np. parówki, mortadela) drobno rozdrobnione – rozdrobnienie wsadu od 3 do 5 mm (np. salami, metka) średnio rozdrobnione – rozdrobnienie wsadu od 5 do 20 mm (np. jałowcowa, toruńska) grubo rozdrobnione – rozdrobnienie wsadu od 20 mm (np. dębicka, krakowska)
Zobacz też kulinaria kaszanka salceson smalec szynka lap-cheong
Przypisy
Kategoria:Wędliny