W 1993 objął stanowisko przewodniczącego rady generalnej radykałów, następnie od 1995 do 2003 był sekretarzem (faktycznym przewodniczącym) tej organizacji. Został też jednym z liderów partii Włoscy Radykałowie.
W 1996 objął mandat europosła IV kadencji z ramienia komitetu wyborczego „Marco Pannella-Riformatori”, należał do frakcji Europejskiego Sojuszu Radykalnego. W wyborach w 1999 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję z listy radykałów sygnowanej tym razem nazwiskiem Emmy Bonino. W V kadencji był posłem niezrzeszonym, pracował w Komisji Spraw Konstytucyjnych. Mandat deputowanego sprawował do 2004.
W 2001 w kilkuosobowym gronie protestował w Laosie przeciwko aresztowaniu pięciu strajkujących studentów, których zatrzymano dwa lata wcześniej i o których losie nie było od tego czasu żadnych informacji. Został tam na krótko zatrzymany, a po krótkim procesie przed laotańskim sądem skazany na karę pozbawienia wolności i następnie deportowany z tego kraju. Jako europoseł inicjował także w PE dyskusje dotyczące stabilizacji sytuacji w Czeczenii.