Życie Dimajewa uległo dramatycznej zmianie w lutym 1944, kiedy władze ZSRR przeprowadziły przymusową deportację Czeczenów i Inguszy. Rodzina Dimajewa trafiła do Kazachstanu. Dimajew występował w krótkich audycjach radiowych w rozgłośniach Kazachstanu. Coraz częściej organizował domowe koncerty dla Czeczenów, przypominając im w pieśniach ziemię, którą musieli opuścić.
W latach 50. Dimajew powrócił z wygnania do rodzinnej Czeczenii. Wtedy też skomponował Taniec dla Mahmuda Esambajewa, chcąc uczcić najsłynniejszego tancerza czeczeńskiego. Jedną z pieśni poświęcił milionom Ukraińców, którzy zmarli w wyniku głodu na Ukrainie. Dimajew należał do założycieli zespołu tanecznego Wajnach (ros. Вайнах).
W 1972 przedstawiono jego kandydaturę do tytułu Zasłużony Artysta RFSRR, ale zmarł przed otrzymaniem tytułu.
Trzej synowie Dimajewa – Ali, Walid i Said zostali zawodowymi muzykami.
Dyskografia 2002: Чечено-Ингушская танцевальная музыка
Bibliografia
Kategoria:Czeczeńscy akordeoniści Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Czeczeńscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1972