Każdy kolejny przyrost względnego ciśnienia gazu powoduje większy przyrost ilości zaadsorbowanego gazu, aż do granicznej wartości ciśnienia równej prężności pary substancji adsorbowanej; przy tym ciśnieniu następuje kondensacja i izoterma adsorpcji przebiega pionowo w górę.
thumb|center|700px|Klasyfikacja izoterm adsorpcji par i gazów według BrunaueraOznaczenia: a - ilość zaadsorbowanej substancji na jednostkę masy sorbentu (adsorpcja); po - ciśnienie pary nasyconej; p - ciśnienie
Typ I thumb|Model monowarstwy Langmuira Typ I odpowiada izotermie Langmuira. Przebieg izotermy odzwierciedla podstawowe założenie teorii Langmuira, iż powierzchnia adsorbentu posiada określoną liczbę miejsc aktywnych (zwanych centrami aktywnymi), a na jednym miejscu aktywnym może zaadsorbować się tylko jedna cząsteczka adsorbatu. Wielkość adsorpcji początkowo rośnie proporcjonalnie do ciśnienia, następnie wzrost ten stopniowo maleje i adsorpcja osiąga stałą wielkość. Wszystkie miejsca aktywne zostają zajęte i tworzy się monowarstwa (warstwa monomolekularna). Większa ilość cząstek adsorbatu nie może zostać zaadsorbowana na powierzchni adsorbentu.