pod koniec sezonu 1981 całkowite przesunięcie zawieszenia utrzymywało się na poziomie 38 mm, z czego połowa pochodziła z kompresji opon. Produkowano także specjalne, lekkie modele na kwalifikacje: miały one mały zbiornik paliwa i lżejsze tarcze i klocki hamulcowe, wykonane z włókna węglowego wzmocnionego węglem.
BT49D Na sezon 1982 wybudowano trzy egzemplarze Brabhama BT49D, które miały lżejsze, jednoczęściowe nadwozie. W tym czasie samochody musiały być obciążone balastem w celu dostosowania ich do minimalnej masy samochodu, określonej w przepisach na 580 kg. Brabham BT49D był wyposażony w hamulce wykonane z włókna węglowego wzmocnionego węglem i był jednym z kilku pojazdów napędzanych silnikami DFV wyposażonych w duże zbiorniki wody, pozornie służące do chłodzenia hamulców ("hamulce chłodzone wodą"). Rozwiązanie to, powstałe w trakcie konfliktu FISA-FOCA, polegało na tym, że woda służąca do chłodzenia hamulców na początku wyścigu była rozpryskiwana, dzięki czemu samochody osiągały masę o 50 kg mniejszą od minimalnej masy samochodu określonej przez przepisy;