Połowę zawartości ziarnistości azurofilnych protein stanowią HNP-1, -2 i -3, podczas gdy ekspresja HNP-4 jest niska.

α-defensyny są niezbędną częścią wrodzonej obrony immunologicznej gospodarza odpowiedzialnej za pierwszą linię obrony w stosunku do patogennych mikroorganizmów; odgrywają również rolę w nabytej odporności antydrobnoustrojowej przez wzmaganie wydzielania specyficznych antygenów i sprzyjając dojrzewaniu komórek dendrytycznych. In vitro HNP wykazują efekt cytolityczny w stosunku do bakterii, grzybów i wirusów. Cytoliza osiągana jest przez pośrednictwo i wzajemne oddziaływania z anionowymi fosfolipidami na powierzchni bakterii, co prowadzi do permeabilizacji błony drobnoustroju poprzez uformowanie por, przez które następuje wyciek jonów i większych cząsteczek. HNP mogą również kompetytywnie zastępować kationy dwuwartościowe (Ca2+, Mg2+), które tworzą mostki pomiędzy cząsteczkami lipopolisacharydów. Mechanizmy działania α-defensyn są podobne, lecz ich efekty są różne, zależnie od specyficznej konstytucji ściany. Właściwości antydrobnoustrojowe HNP-1 i HNP-2 są podobne – w stężeniach wyższych niż 100 μg/ml zabijają bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, oraz wirusy osłonkowe z rodziny Herpes jak wirus brodawczaka ludzkiego, zaś ich działanie bójcze w stosunku do Candida albicans jest niewielkie.