W 1918 podjął działalność w Polskiej Partii Socjalistycznej. W wyborach parlamentarnych w 1919 kandydował do Sejmu w okręgu wyborczym 45 (Jarosław), zarówno z listy nr 2 (PPS), jak również z listy nr 3 (PSL-Lewica). Mandat otrzymał z listy PSL-Lewica, jednak po objęciu mandatu przystąpił do Związku Polskich Posłów Socjalistycznych. W Sejmie był członkiem komisji oświatowej, wodnej, zdrowia publicznego. Był członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Rzeszowie, zaś od 1928 był jego przewodniczącym. Bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 1922.
W wyborach parlamentarnych w 1928 kandydował z listy nr 2 (PPS), uzyskując mandat poselski w okręgu wyborczym 47 (Rzeszów). W Sejmie II kadencji był członkiem Związku Parlamentarnego Polskich Socjalistów.
Po rozłamie dokonanym przez Rajmunda Jaworowskiego, 20 września 1928 zgłosił akces do PPS dawnej Frakcji Rewolucyjnej i przeszedł do klubu parlamentarnego tej partii. OKR PPS w Rzeszowie na konferencji 23 listopada wyraził w stosunku do Antoniego Chudego wotum nieufności i wezwał go do złożenia mandatu, zaś Centralny Komitet Wykonawczy PPS udzielił mu 14 maja 1929 nagany.