Na strój składała się także halka z cienkiego płótna lub batystu, marszczona w pasie, na dole obszyta falbaną, koronką lub haftowana białym haftem dziurkowym. Na koszulę zakładano biały płócienny lub flanelowy stanik, z głębokim wcięciem, sznurowany, czasem wyszywany w drobny ornament roślinno-kwiatowy. Często stanik noszono jako zewnętrzną część garderoby (np. Strzemieszyce Małe). Spódnica zwana kiecką była o wiele węższa niż np. na sąsiednim Śląsku i sięgała do połowy łydek. Przednią część spódnicy wykonywano zwykle z gorszej tkaniny, a resztę farbowano na granatowo i drukowano na niej biały wzór roślinny. Powyżej 2/3 długości naszywano rzędy jednakowych tasiemek, tzw. plisek – w kolorach: bordowym, czarnym, zielonym, brązowym. Zapaska (fartuch) używana była do bardziej uroczystego stroju. Wykonana była z płótna jednokolorowego, wzorzystego lub w prążki, obszyta „pliskami”, podobnie jak w przypadku spódnicy. Góra przechodziła w troki, które z tyłu wiązano w dużą kokardę. Kolejnym elementem kobiecego stroju był kaftanik – wcięty, dopasowany, zapinany z przodu na guziki pod szyję. Miał stojący kołnierzyk z tego samego materiału, co spódnica (cienka wełna, flanela lub ryps) i sięgał nieco poniżej pasa. W pasie miał doszytą falbanę, a długie rękawy zakańczano mankietem lub po prostu obszywano aksamitną taśmą.