Strój zagłębiowski – strój ludowy używany na terenach Zagłębia Dąbrowskiego. Widoczne są wpływy 3 typów ubiorów: mazowieckiego, śląskiego (tzw. rozbarsko-bytomski) oraz siewierskiego (zwanego też siewiersko-będzińskim czy będzińskim), mającego wiele analogii ze strojem małopolskim. Strojem właściwym dla Zagłębia jest właśnie ten ostatni. Został dość szybko zarzucony, jednak udało się zrekonstruować jego wygląd na podstawie strojów z przełomu XIX/XX w.
Strój męski Mężczyźni nosili białe lniane koszule, o kroju poncho, wkładane do spodni. Koszula miała długie rękawy i mankiety, a wokół szyi była stójka (stojący kołnierz). Pod szyją wiązano wzorzystą, jedwabną chusteczkę bądź czerwoną tasiemkę. Spodnie wykonane były z gładkiego, w jednolitym kolorze płótna, przytrzymywane w pasie sznurkiem lub rzemiennym paskiem. Spodnie wpuszczano w cholewy czarnych butów. Na to wkładano krótką kamizelkę bez rękawów z czarnego lub granatowego sukna, z wykładanym kołnierzem. Wyjściowym odzieniem wierzchnim była gunia, uszyta ze zgrzebnego białego płótna, z wykładanym kołnierzem, długimi rękawami. W pasie ściągana za pomocą czerwonego sznura lub rzemiennego pasa. Z czasem bardzo popularną częścią męskiego stroju stała się marynarka, szyta jak kamizelka, tylko z rękawami i wykładanym wysoko kołnierzem.