cingulum) oraz kaptur z pelerynką.
Historia Początki zakonu sięgają wspólnoty braci zgromadzonych wokół św. Franciszka z Asyżu na początku XIII wieku. W 1209 roku Franciszek wraz z pierwszymi towarzyszami uzyskał ustne zatwierdzenie sposobu życia przez papieża Innocentego III. Wspólnota szybko się rozwijała i w krótkim czasie rozprzestrzeniła w wielu krajach Europy.
Po śmierci Franciszka w 1226 roku zakon rozwijał się w różnych kierunkach, co wiązało się z odmiennymi sposobami interpretacji ideału ubóstwa i organizacji życia wspólnotowego. Część wspólnot rozwijała działalność duszpasterską i naukową w większych klasztorach, zwłaszcza w miastach uniwersyteckich i ośrodkach życia kościelnego.
W późnym średniowieczu w zakonie pojawiły się ruchy reformy, które kładły szczególny nacisk na bardziej surowe formy życia według reguły św. Franciszka. Z czasem doprowadziło to do wykształcenia się odrębnych nurtów w obrębie franciszkanów.
W 1517 roku papież Leona X bullą Ite et vos in vineam meam dokonał reorganizacji zakonu, uznając istnienie dwóch głównych gałęzi: obserwantów oraz konwentualnych.
Zakon w Polsce