Mając 17 lat rozpoczął studia w stołecznej Akademii, którą ukończył w 1835. W czasie studiów otrzymał propozycję wyjazdu na stypendium do Włoch, ale jego nazwisko skreślił osobiście z listy stypendystów car Mikołaj I, uznając że przedstawiciel mniejszości etnicznej nie może być wyróżniony tak prestiżowym stypendium. W czasie studiów znacznie pogorszył się stan zdrowia Zacharowa, który cierpiał na gruźlicę.
Jako wolny artysta Zacharow stał się modnym w stolicy Rosji portrecistą. Wśród jego klientek była nawet ulubiona córka cara Mikołaja I – Maria i jej mąż Maksymilian. W 1837 otrzymał posadę artysty w Wydziale Wojskowym, a w 1842 został wybrany członkiem Akademii Sztuk.
Pod koniec życia poślubił córkę malarza Lwa Wołkowa – Aleksandrę Postnikową, ale w pół roku po ślubie jego żona zmarła na gruźlicę, a wkrótce potem z tego samego powodu zmarł Zacharow. Jeden z ostatnich obrazów, które namalował przedstawiał ukochaną żonę, leżącą na łożu śmierci.
Większość prac Zacharowa-Czeczeńca znajduje się w zbiorach Galerii Tretiakowskiej. Część obrazów zgromadzono w Muzeum Sztuki w Groznym, ale uległy zniszczeniu w 1995, w czasie I wojny czeczeńskiej. Te, które ocalały są poddawane renowacji w Moskwie.
Linki zewnętrzne Artykuł o Piotrze Zacharowie (ros.)
Kategoria:Czeczeńscy artyści Kategoria:Rosyjscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1816 Kategoria:Zmarli w 1846