Charakterystyka W zależności od części Europy, własność podzielona wykazywała pewne odrębności. Do podziału własności dochodziło najczęściej między seniorem a wasalem, ale w niektórych krajach był rozdział między właściciela (szlachcica), a nieszlacheckich, bezpośrednich użytkowników ziemi. Właściciel użytkowy miał prawo do korzystania z nieruchomości, zaś właściciel zwierzchni do pobierania części pożytków (w praktyce oznaczało to pobieranie od właściciela użytkowego określonych świadczeń quasi-czynszowych). Właściciel zwierzchni posiadał często uprawnienia publicznoprawne (np.: sądownicze) względem ludności osiadłej. Prawo rozporządzania własnością posiadał zazwyczaj właściciel zwierzchni, lecz niekiedy właścicielowi użytkowemu przysługiwało prawo do alienacji dóbr. Senior posiadał wtedy prawo retraktu (wykupu).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia prawa prywatnego