nazwał następcę Piotra „biskupem biskupów”De pudicitia, 1. oraz uważał, że osobiście władzę „wiązania i rozwiązywania” i prymat otrzymał tylko jeden z Apostołów – św. Piotr, który umarł w Rzymie, a prymat, ponieważ musi trwać, trwa w rękach biskupów RzymuMarcin Karas, ''Integryzm Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X'', Księgarnia Akademicka, Kraków 2008, s. 63..
Orygenes (ok. 185–254) nazwał Piotra „księciem Apostołów”Homilie o Ewangelii św. Łukasza, 17, 6..
Papież Stefan I (254–257) stwierdził, że dzięki następstwu posiada katedrę PiotraFirmilian, List do biskupów Azji Mniejszej, rozdział 17..
Św. Cyprian (ok. 200–258) nazwał rzymski kościół „głównym, z którego jedność kapłańska powstała – matką i korzeniem Kościoła katolickiego”Libr. I. Epist. ad plebem universam..
W 325 r. odbywa się sobór nicejski, który został zwołany przez cesarza Konstantyna po uprzednim porozumieniu się z papieżem Sylwestrem. VI kanon soboru nicejskiego mówi o szczególnej władzy trzech stolic Kościoła (Rzym, Aleksandria i Antiochia), które są związane z tradycją Piotrową (Piotr działał w Antiochii;