Oficjalnie nastąpiło to 18 kwietnia 1944 roku.
W związku z wygasającymi działaniami na wodach przybrzeżnych po inwazji na Francję, także Holendrzy nie wprowadzili ścigacza do linii i we wrześniu 1944 roku zwrócili go Royal Navy. Wkrótce został przesunięty do rezerwy, zaś po zakończeniu wojny prawdopodobnie sprzedany w ręce prywatne.
Opis konstrukcji ORP S-4 był ścigaczem artyleryjskim o kadłubie długości całkowitej 21,87 m i szerokości maksymalnej 6,27 m. Wyporność standardowa wynosiła około 40 ton angielskich (ts), pełna około 50 ts. Napęd stanowiły trzy silniki Packard, o mocy 1350 shp każdy. Szybkość maksymalna na próbach wynosiła 40 węzłów.
Początkowe uzbrojenie składało się z pojedynczego działka kal. 40 mm (pom-pom) na dziobie, zdwojonego działka Oerlikon kal. 20 mm na pokładzie rufowym i czterech lekkie karabiny maszynowe Lewis kal. 7,7 mm w wieżyczkach na śródokręciu oraz bomb głębinowych.
Bibliografia Marek Twardowski: Polskie ścigacze w II wojnie światowej. "Morza, Statki i Okręty" nr 3/1998. ISSN 1426-529X.
Kategoria:Polskie ścigacze z okresu II wojny światowej