Nimitza.

Po zakończeniu II wojny światowej był kolejno dowódcą niszczyciela USS „Benner”, okrętu desantowego USS „Chilton” i krążownika USS „Northampton”. W 1958 na drugim z tych okrętów uczestniczył w amerykańskiej interwencji podczas kryzysu libańskiego. W latach 1963–1965, już w stopniu kontradmirała, dowodził siłami amfibijnymi amerykańskiej Siódmej Floty operującymi na zachodnim Pacyfiku podczas wojny wietnamskiej.

Po przejściu do służby na lądzie pracował w Departamentach Marynarki, Obrony i Stanu. W latach 1967–1969 był zastępcą szefa międzynarodowego sztabu wojskowego NATO (Vice Director of the NATO International Military Staff). Od 1970, jako asystent szefa Agencji Kontroli Uzbrojenia i Rozbrojenia (US Arms Control and Disarmament Agency), brał udział w rokowaniach traktatu rozbrojeniowego SALT I. Na emeryturę przeszedł jako wiceadmirał w 1973.

W cywilu stał się aktywnym działaczem ruchu na rzecz ograniczenia zbrojeń jądrowych. W tej roli odbył szereg podróży po Stanach Zjednoczonych i zagranicznych. W 1985 był w grupie osób towarzyszących Kim De Dzungowi w jego powrocie do Korei Południowej i gwarantujących mu bezpieczeństwo.