Nazwa pancernika nawiązywała do Pelagiusza, pierwszego króla Asturii.
Pomimo podniesienia bandery hiszpańskiej, "Pelayo" pozostawał w stoczni, gdzie prowadzono prace wykończeniowe, i wszedł do linii dopiero na przełomie lat 1889−1890.
Opis konstrukcji Stalowy kadłub pancernika miał konstrukcję komorową, z podwójnym dnem podzielonym na 90 (według innych źródeł 98Spanish battleship Pelayo, w: "Warship International" nr 2/1970) przedziałów wodoszczelnych, chroniącym wnętrze, również podzielone 16 (według innych źródeł 13) grodziami. Każdy z powstałych w ten sposób przedziałów był zaopatrzony w rurę, odprowadzającą przy pomocy dwóch pomp parowych wodę w przypadku przebicia pancerza i zalania okrętu. Całkowita długość kadłuba w chwili ukończenia budowy wynosiła 105,07 m, szerokość 20,18 m, średnie zanurzenie 7,58 m, wyporność normalna 9745 ton.