odkomenderowano go do okupowanej Francji. W lutym - marcu stał na czele grupy propagandystów ROA jako starszy inspektor w Rumunii. Zajmował się werbunkiem do ROA. Jesienią 1944 r. przeszedł do nowo formowanych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji, uzyskując stopień pułkownika. Od grudnia był szefem oddziału inżynieryjnego sztabu Sił Zbrojnych KONR. Stanął na czele Wojsk Pomocniczych Sił Zbrojnych KONR. 9 maja wraz ze sztabem poddał się Amerykanom. Uniknął deportacji do ZSRR. Do 1948 r. przebywał w Monachium, po czym wyjechał do Maroka, gdzie pracował jako inżynier w firmie budowlanej.
Bibliografia
Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Wojskowi Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w XX wieku