thumb|H. Scharoun: Dom dla osób samotnych na wystawie WUWA we Wrocławiu – elewacja północna thumb|H. Scharoun: Dom dla osób samotnych na wystawie WUWA – elewacja południowa thumb|H. Scharoun: Dom jednorodzinny na wystawie w Stuttgarcie-Weißenhof thumb|H. Scharoun, E. Wisniewski: Teatr Miejski w Wolfsburgu Bernhard Hans Henry Scharoun (ur. 20 września 1893 w Bremie, zm. 25 listopada 1972 w Berlinie) – niemiecki architekt modernistyczny, jeden z głównych przedstawicieli architektury organicznej.
Życiorys Studiował w latach 1912–1914 w Wyższej Szkole Technicznej w Charlottenburgu.
Od 1915 r. pracował przy programie odbudowy Prus Wschodnich pod kierunkiem architekta okręgowego Paula Kruchena (m.in. tymczasowy kościół w Walterkehmen). Od 1919 r. działał w Insterburgu (pol. Wystruć, ros. Czeniachowsk), gdzie zaprojektował m.in. domy przy Parkring i osiedle Bunte Reihe przy Kamswykerweg (dziś Elewatornaja). Od 1925 r. we Wrocławiu, gdzie do 1932 r. był profesorem Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego. Od 1926 r. prowadził równolegle w Berlinie wspólne biuro z Adolfem Radingiem. W latach 20.