świątyni i Boga (70–71).
Każda z przypowieści poprzedzona jest wyrocznią (rozdziały 38; 45; 58), zapowiadającą dzień sądu oraz opisującą los sprawiedliwych i grzeszników. Datacja Księgi Przypowieści jest kwestią dyskusyjną, jednak większość uczonych sugeruje określenie możliwego czasu powstania tej części Księgi Henocha na przełom I w. p.n.e. i I w. n.e. Ciekawostką jest, że pośród zwojów odkrytych w Qumran, znaleziono fragmenty każdej z czterech części Księgi Henocha, poza Księgą Przypowieści. Spowodowało to mocne ożywienie dyskusji na temat ewentualnego chrześcijańskiego pochodzenia tej części Księgi.
Część III: Księga Astronomiczna (72-82) Jest to prawdopodobnie najstarsza część Księgi Henocha i mogła być znana redaktorowi kapłańskiego Pięcioksięgu Mojżesza. W Qumran odnaleziono cztery fragmentaryczne kopie Księgi Astronomicznej: 4Q208-211. Przy czym 4Q208 i 4Q209 są datowane na początek II w. p.n.e. Kopie odnalezione w Qumran zawierają również materiał, który nie został zawarty w późniejszych edycjach Księgi Henocha.