Anton Wittig został pierwszym Kierownikiem Schroniska, a w tej funkcji zastępowali go jego następcy z bydgoskiego Zakładu dla Niewidomych. Schronisko było domem opieki i miejscem pracy dla bydgoskich niewidomych przez dziesięciolecia, i aż do 1962 r. stanowiło część Zakładu. Tu dorośli z dysfunkcją wzroku znajdowali opiekę, pracę, rozrywkę, poza tym działała tu przez długie lata drukarnia dla niewidomych. W Schronisku przy ulicy Kołłątaja funkcjonowała także Kaplica, będąca pierwszym ośrodkiem duszpasterstwa osób z dysfunkcją wzroku w regionie. Prefektem Kaplicy, który często sprawował tam ofiarę Mszy św. w latach 1923-1928, był Prefekt sąsiedniego Żeńskiego Katolickiego Gimnazjum Humanistycznego, ks. Michał Kozal. Poza kaplicą, obiekt posiadał pomieszczenia biurowe dla władz Zarządu Schroniska i Towarzystwa, sypialnie, jadalnię, przestrzeń wspólną dla spędzania czasu wolnego oraz pracownie warsztatowe. Niewidomi podopieczni schroniska zajmowali się szczotkarstwem, koszykarstwem, dziewiarstwem ręcznym i drukarstwem, głównie brajlowskim. Starano się reklamować zakres świadczonych usług, np.