thumb|250px|Biwa thumb|250px|Benzaiten z lutnią, Hase-dera, Kamakura thumb|250px|Biwa-hōshi – japoński, cztero- lub pięciostrunowy instrument muzyczny, rodzaj lutni o płaskiej tylnej ściance pudła rezonansowego.
Wstęp Instrument ten dotarł do Japonii z Chin wraz z buddyzmem w VII wieku, dokąd z kolei przybył, m.in. Szlakiem Jedwabnym z Persji i Indii. Przyjmuje się, że biwa jest japońską następczynią arabskiej lutni ud, perskiej barbat i chińskiej pipa. Istnieje kilka rodzajów biwa, z których każdy wyróżnia się dźwiękiem i użyciem.
Płaskie pudło rezonansowe tej lutni jest w kształcie gruszki. Gra się na niej poprzez szarpanie drewnianym plektronem (bachi) czterech lub pięciu strun wykonanych ze skręconego jedwabiu, rozciągniętych na czterech lub więcej progach umieszczonych na szyjce. Biwa jest używana do akompaniamentu pieśni klasycznych, eposów historycznych i recytacji buddyjskich sutr. Obok koto i shamisenu najpopularniejszy instrument strunowy w Japonii.