Charakterystyczne w ich wyglądzie były karbowane falbany (tzw. tolkrouzy). Nierzadko spódnice były marszczone w pasie oraz przyszywane do płóciennego stanika. Młode dziewczyny nosiły tzw. glorki, czyli spódnice z tafty, do których doszywane były płócienne staniki. Na spódnice nakładane były fartuchy, lekko marszczone i wszywane w przechodzącą w troki obszewkę, szyte ze wzorzystych, brokatowych tkanin, zdobione najczęściej wzorami kwiatowymi. Długością były równe, lub też nieco krótsze od spódnicy, barwą współgrały z resztą stroju. Typowymi elementami były również czepce oraz kolorowe chusty z jedwabnymi frędzlami, tzw. szatki. Zwieńczeniem stroju były czarne pończochy oraz buty na słupkowych obcasach, sznurowane lub też zapinane na pasek.
W następnym stuleciu strój raciborski przeszedł wiele zmian. Na początku XX wieku noszone dotąd kaftany (tzw. szpyndzery) zostały zastąpione dłuższymi i charakteryzującymi się innym krojem jaklami. Po I wojnie światowej spódnice z karbowanymi falbanami zastąpiono dłuższymi i szerszymi, suto marszczonymi lub plisowanymi, wszytymi w wąską obszewkę w pasie i wykańczanymi na dole czarną tasiemką. Były wykonane z atłasu z wytłaczanym jednobarwnym wzorem roślinnym. Zrezygnowano także z noszenia czepców, na rzecz wełnianych i rypsowych chust.