W latach 1946–1951 odbywał studia filozoficzno-teologiczne na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego (uzyskując w 1951 magisterium) i równocześnie zdobywał formację kapłańską w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na subdiakona wyświęcił go 21 października 1951 biskup pomocniczy warszawski Zygmunt Choromański, a na diakona 11 listopada 1951 Wacław Majewski, także biskup pomocniczy warszawski. Święceń prezbiteratu udzielił mu 16 grudnia 1951 w kościele Najczystszego Serca Maryi w Warszawie arcybiskup Stefan Wyszyński, prymas Polski. Inkardynowany został do archidiecezji warszawskiej. W 1953 na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego uzyskał doktorat z nauk teologicznych w zakresie patrologii na podstawie dysertacji Św. Hieronim a Rufin z Akwilei. Z problematyki sporów orygenesowskich na przełomie IV i V wieku. Dalsze studia odbył w latach 1956–1958 w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, kończąc je z licencjatem nauk biblijnych, i w École biblique et archéologique française w Jerozolimie w latach 1959–1961, gdzie po przedłożeniu pracy Miłość Ojca i Syna w soteriologii św. Pawła otrzymał doktorat. Habilitował się w 1966 na podstawie rozprawy Idea bojaźni Bożej w teologii św. Pawła.