Papirus 18 (według numeracji Gregory-Aland), α 1074 (von Soden), oznaczany symbolem – grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie zwoju. Paleograficznie datowany jest na III lub IV wiek. Zawiera fragment Apokalipsy św. Jana.
Opis Zachował się jedynie fragment kodeksu z tekstem Apokalipsy św. Jana 1,4-7. Tekst pisany jest uncjałąB. P. Grenfell & A. S. Hunt, The Amherst Papyri I, (London 1900), s. 30.. Po drugiej stronie rękopisu znajduje się fragment Septuaginty z tekstem Księgi Wyjścia 40 (koniec rozdziału). Tekst Septuaginty pochodzi z końca II wieku. Oryginalny kodeks prawdopodobnie był zwojem z tekstem Septuaginty, później po drugiej jego stronie zapisano tekst Nowego Testamentu (opistograf)Philip W. Comfort and David P. Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 103.. Na liście rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda Rahlfsa rękopis ten jest oznaczany numerem 909.
Nomina sacra pisane są w formie skróconej.