Obydwa składniki były ważne dla diety północnej klasy pracującej z przełomu XVIII i XIX wieku, więc całkiem prawdopodobne jest, że parkin rozwijał się w tamtym okresie rewolucji przemysłowej. Jednakże parkin z Lancashire pieczony jest z wykorzystaniem złotego syropu i dodatkowego cukru. Sekretem dobrego parkinu jest tekstura.
Mąka używana do wypieku parkinu w Anglii jest „samorosnąca”, tzn. zawiera niewielką ilości zaczynu. Jeżeli taka mąka nie jest dostępna albo proporcja płatków owsianych jest zbyt duża, niezbędnie należy dodać więcej zaczynu np. proszku do pieczenia lub mieszanki sody oczyszczonej oraz winnego kamienia.
thumb|right|Więcej syropu lub brązowego cukru sprawi, że parkin będzie miał ciemny kolor. Jedną z głównych cech parkinu jest to, że dobrze zachowuje swoją fakturę i może być przechowywany do dwóch tygodni w szczelnym pojemniku lub blaszce. Koneserzy preferują ciasto bardziej dojrzałe. Jedzenie świeżego parkinu jest zazwyczaj źle postrzegane, chociaż czasami jest spożywany z nadzieniem owocowym do tart (np. jabłkowym lub agrestowym).