Natomiast funkcje artylerii dywizyjnej spoczywały na dwóch samodzielnych bateriach artylerii.
W lutym 1918 roku brygada stacjonowała w Bużarówce Wołowej. 8 marca 1918 roku brygada w składzie II Korpusu Polskiego rozpoczęła marsz za Dniepr. 7 kwietnia 1918 roku uroczyście przemaszerowała przez Humań, a 18 kwietnia zatrzymała się w rejonie Kaniowa. Na terenie powiatu kaniowskiego nastąpiła reorganizacja brygady dowodzonej przez pułkownika Jerzego Altvatera. W miejsce dotychczasowych dwóch dywizjonów utworzono pięć baterii po cztery działa. W pierwszej dekadzie maja 1918 roku brygada zatrzymała się w miejscowości Szandra, osłaniana przez batalion strzelców z 5 Dywizji. 11 maja 1918 roku brygada wzięła udział w bitwie pod Kaniowem, a następnego dnia skapitulowała na honorowych warunkach. Przed kapitulacją żołnierze brygady zniszczyli działa topiąc zamki na bagnach. Większość żołnierzy dostała się do niemieckiej niewoli, lecz część z nich dotarła na Kubań, gdzie utworzyła 1 baterię I Dywizjonu Artylerii 4 Dywizji Strzelców Polskich.
1 lipca 1919 roku 4 Dywizja Strzelców Polskich połączyła się z 10 Dywizją Piechoty organizowaną w kraju, na terenie Okręgu Generalnego "Łódź". Połączona dywizja zachowała numer 10.