Dla pewnej wartości odkształcenia dyslokacje zaczynają się przegrupowywać i anihilować w wyniku procesu zdrowienia. Spiętrzone dyslokacje zaczynają tworzyć sploty i układy, które ulegają przekształceniu w granice wąskokątowe oddzielające poszczególne subziarna. Wraz ze wzrostem odkształcenia ta dezorientacja subziaren wzrasta. Granice stopniowo zmieniają charakter i stając się granicami szerokokątowymi. Zjawisko zdrowienia w metalach o niskiej temperaturze topnienia zachodzi szybciej i dlatego jest dużo trudniej uzyskać dla nich drobne ziarno. Proces mechanicznej syntezy można podzielić na 5 etapów: początkowy, łączenie cząstek, tworzenie cząstek równoosiowych, przypadkowej orientacji łączenia cząstek, końcowy.
Właściwości wytrzymałościowe i fizykochemiczne produktów mechanicznej syntezy zależą od warunków procesu, takich jak rodzaj młynka, temperatura i atmosfera mielenia. Mechaniczną syntezą można też uzyskać wysokotopliwe azotki, węgliki, borki i tlenki.
Proces został opracowany w latach sześćdziesiątych XX w., początkowo w celu zwiększenia odporności stopów na pełzanie.
Przypisy
Kategoria:Metalurgia