W przeciwieństwie do wielu innych rodzimych języków Ameryki Północnej nie uchodzi on za silnie zagrożony wymarciem (choć przez pewien okres odnotowano duży spadek jego użycia). W latach 70. XX w. znacznie wzrosło jego znaczenie, a od 1979 roku jest objęty statusem języka narodowego. Niemniej dialekt Nuuk przeszedł pewne zmiany pod wpływem powszechnej dwujęzyczności mieszkańców.
Od 21 czerwca 2009 roku językiem urzędowym Grenlandii jest język grenlandzki.
thumb|300px|Dwujęzyczny znak po duńsku (wyżej) i grenlandzku (niżej).
Fonologia Samogłoski Przed spółgłoską języczkową ([] albo []) fonem /i/ jest realizowany jako [e] albo [], a /u/ jako [o] albo []. Ta alternacja ma odwzorowanie we współczesnej standardowej ortografii: przed <q> i <r> litera <e> oznacza fonem /i/, a <o> – fonem /u/.
Samogłoski podwójne są wymawiane jako dwie mory, fonologicznie są więc sekwencjami samogłosek, nie długimi samogłoskami, zapisywane są jednak za pomocą dwóch samogłosek. Nie ma typowego akcentu wyrazowego, ale sylaby ciężkie (z podwójną samogłoską albo przed zbitką spółgłosek) brzmią jak akcentowane.