Elementy fonologii rządu są wspólne dla systemu samogłosek i spółgłosek, ale oznaczają inne cechy. Różnica między spółgłoską a samogłoską, polega na miejscu, jakie dana głoska zajmuje w swojej sylabie. Dla samogłosek odpowiadają one odpowiednio za cechy: tylny, przedni, okrągły, dźwięczny/nosowy oraz aspirowany. Dla spółgłosek oznaczają odpowiednio: koronalność, (przednio-językowość), palatalizację, labializację, pełne zamknięcie oraz ton niski i ton wysoki. Przykłady spółgłosek i ich elementów to {I}=/j/, {A,?}=l
Elementy (A), (I), (U) posiadają cechę samodzielności. W większości języków naturalnych występują głoski zbliżone do /a, i, u/. Mogą być również łączone w kombinacje, np. {I,A} oznacza głoskę /e/.
W wielu językach, w systemie spółgłosek, tylko jeden z elementów {L, H} ma zastosowanie. W języku polskim jest to {L} i oznacza dźwięczność.
W Polsce jedną z ważniejszych osób zajmujących się fonologią rządu był Edmund Gussmann.
Przypisy
Linki zewnętrzne Recenzja książki Edwarda Gussmana "the Phonology of Polish"
Kategoria:Fonologia