Dwa lata później ukazała się kolejna autoryzowana wersja Wulgaty Klemensa VIII, która stała się znana jako Wulgata klementyńska i aż do XX wieku stanowiła oficjalny tekst Pisma Świętego w Kościele rzymskokatolickim.
Przekład Jakuba Wujka został pierwotnie dokonany na podstawie Wulgaty lowańskiej, dlatego też wkrótce po jego ukończeniu (1595) należało go dostosować do brzmienia Wulgaty klementyńskiej. Zadanie to powierzono komisji rewizyjnej, która dokonała stosownych poprawek niedługo po śmierci autora (1597). Wprowadzone poprawki i zmiany były liczne i poważne, jednak przekład ten został wydany w 1599 roku i przeszedł do historii jako Biblia Wujka.
Zmiana stanowiska Kościoła katolickiego W 1893 roku papież Leon XIII wydał encyklikę Providentissimus Deus, w której dopuścił korzystanie z tekstów oryginalnych w przypadku niejasności zawartych w Wulgacie, a także zalecił ożywienie i uporządkowania studiów biblijnych, zaś w 1920 roku papież Benedykt XV opublikował Spiritus Paraclitus, w której zalecił czytanie i szerokie stosowanie Pisma Świętego w duszpasterstwie. W podobnym duchu wypowiadał się Pius XII (encyklika Divino afflante Spiritu, 1946) oraz Jan XXIII.