Postępowanie cywilne, oprócz sądów powszechnych prowadziły też sądy pracy oraz sądy wojskowe.
Zasady przewodnie Zasada niezawisłości sędziów – sędziowie w sprawowaniu swego urzędu byli niezawiśli i podlegali tylko ustawom. Gwarancją niezawisłości był zakaz usuwania i przenoszenia sędziów, ograniczony wyjątkiem podyktowanymi zmianami w organizacji sądownictwa, dokonanymi przez ustawy oraz immunitet sędziowski. Niektóre gwarancje niezawisłości sędziowskiej podważyło Prawo o ustroju sądów powszechnych z 1928 r. (pozwalało władzy mianującej przenosić sędziów bez ich zgody do innego sądu lub w stan spoczynku). Zasada nominacji sędziów – wyjątkiem mieli być sędziowie pokoju, wybierani przez ludność. Mianowanie na stanowisko sędziowskie należało do kompetencji prezydenta. Sędziowie grodzcy do 1930 r. byli mianowani przez ministra sprawiedliwości. Kandydaci na stanowiska sędziowskie musieli ukończyć studia prawnicze, odbyć aplikację sądową i złożyć egzamin sędziowski. Zasada wyłącznej kompetencji sądów w sprawach wymiaru sprawiedliwości – od tej zasady po 1926 r. wprowadzono wyjątki (np. w sprawach karnych przekazywano rozpatrywanie wykroczeń organom administracji z możliwością odwołania do sądu)Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu karno-administracyjnem (). W 1934 r.