Podlegali mu starostowie (działali na szczeblu powiatu) oraz dyrektorzy policji we Lwowie i Krakowie Siedzibą namiestnictwa był Lwów.
Władze autonomiczne thumb|200px|przed lokalem wyborczym na krakowskim Kazimierzu podczas wyborów w 1907 Centralną instytucją władz autonomicznych w Galicji był Sejm Krajowy z siedzibą we Lwowie. W jego skład wchodzili wiryliści: trzech arcybiskupów lwowskich (rzymskokatolicki, greckokatolicki i ormiański), trzech diecezjalnych biskupów rzymskokatolickich (krakowski, przemyski i tarnowski) i dwóch greckokatolickich (przemyski i stanisławowski) rektorzy Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Lwowskiego, od 1896 r. Politechniki Lwowskiej prezes Akademii Umiejętności
oraz posłowie z wyboru, wybierani w systemie kurialnym w kuriach: wielkiej własności ziemskiej, izb przemysłowo-handlowych, miast największych, gmin miejskich i wiejskich.
Do kompetencji Sejmu Krajowego należało ustawodawstwo krajowe. Od 1867 r. istniało domniemanie kompetencji na rzecz sejmów krajowych – ustawy jednak wymagały sankcji cesarskiej. Inicjatywę ustawodawczą mieli: rząd (namiestnik), Wydział Krajowy, komisje sejmowe oraz co najmniej 15 posłów. Do 1871 r.