Okręty podwodne typu „K” były bardzo dużymi jednostkami o nietypowym dla okrętów podwodnych parowym napędzie, bardzo dużej prędkości maksymalnej (24 węzły), zaprojektowane specjalnie do współdziałania z głównymi siłami floty (Battle Fleet). Ze względu na użycie zaawansowanych technologii i szybkość budowy były niedopracowane i usterkowe, a przez to uważane za bardzo pechowe; w czasie ich służby wydarzyło się na nich wiele tragicznych wypadków.
Eskadra uszykowana była następująco: 12 Flotylla okrętów podwodnych, dywizjon krążowników liniowych, 13 Flotylla Okrętów podwodnych i na końcu pancerniki. Zbliżając się do Isle of May okręty zwiększyły prędkość, aby uniknąć ataku U-Bootów, które mogły znajdować się niedaleko. W ciemnościach dwa małe okręty patrolowe zbłądziły, wchodząc prawie pod dzioby okrętów podwodnych „K14” i „K22” należących do 13 Flotylli. Oba okręty gwałtownie skręciły, aby uniknąć kolizji. W trakcie manewru zablokował się ster „K14”, który wszedł pod dziób „K22”„K22” pierwotnie nosił oznaczenie „K13”. Zmieniono je po tym, jak okręt zatonął podczas dziewiczego rejsu, a następnie został podniesiony i wyremontowany i został przez niego staranowany. Obydwa ciężko uszkodzone okręty osiadły martwo na wodzie dokładnie na trasie podążających za nimi krążowników liniowych.