Maksymilian Barański (ur. 14 kwietnia 1926 w Chorzowie, zm. 9 maja 2010 w Dortmundzie) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnik, reprezentant Polski, trener.
Przez znaczną część kariery piłkarskiej był związany z AKS–em Chorzów, w którym karierę rozpoczął w 1938 roku. W czasie II wojny światowej grał w Germanii Königshütte, powstałym w miejsce zlikwidowanego przez władze okupacyjne AKS–u (wcześniejszym Verein für Rasenspiele Königshütte). Po zakończeniu działań wojennych kontynuował karierę w AKS–ie. W sezonie 1946 Barański zadebiutował w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. Miało to miejsce 1 września 1946 roku w wygranym 5:3 meczu z Pomorzaninem Trouń, który odbył się w ramach eliminacji mistrzostw kraju, zaś pierwszą bramkę strzelił w tymże spotkaniu. W sezonie 1946 i 1947 Barański zajął z drużyną trzecie miejsce na zakończenie rozgrywek. W 1947 roku rozegrał pięć meczów w reprezentacji Polski. Zadebiutował 21 sierpnia w kadrze prowadzonej przez Wacława Kuchara w przegranym 6:3 sparingu z Czechosłowacją. Po zakończeniu sezonu 1954 Barański odszedł z AKS–u. Karierę kontynuował w Koszarawie Żywiec i Unii Oświęcim, gdzie pełnił rolę grającego trenera oraz drużynie rezerw Górnika jako samodzielny szkoleniowiec.