Dywizje pancerne Armii Czerwonej były jednymi z najważniejszych formacji zbrojnych Armii Czerwonej, odgrywając kluczową rolę w operacjach wojskowych podczas II wojny światowej oraz w okresie zimnej wojny. Stanowiły fundament sowieckiej doktryny wojskowej, opartej na szybkim przełamywaniu linii wroga i głębokich operacjach ofensywnych. Formowane były na podstawie decyzji SNK ZSSR od 6 lipca 1940 r. do 1946 r.
Historia Pierwsze jednostki pancerne zaczęły powstawać w latach 30. XX wieku, w oparciu o doświadczenia z wojny domowej w Rosji oraz obserwacje konfliktów zbrojnych za granicą, takich jak hiszpańska wojna domowa. Początkowo dywizje pancerne rozwijano w ramach eksperymentalnych struktur, jednak ich znaczenie wzrosło wraz z rozwojem technologii czołgowej i mobilnych taktyk wojskowych.
W czasie II wojny światowej dywizje pancerne odegrały decydującą rolę w kluczowych bitwach, takich jak bitwa pod Kurskiem czy operacja Bagration. Zastosowanie czołgów T-34, uznawanych za jedne z najlepszych w swojej klasie, było kamieniem milowym w rozwoju radzieckich sił pancernych.