Po wojnie zdobył tytuł bakałarza w prestiżowej Szkole Służby Zagranicznej (School of Foreign Service) przy Uniwersytecie Georgetown, jednak zdecydował się podjąć pracę w Oddziale Badań centrali AFL. Z ramienia centrali układał przemówienia kandydata na wiceprezydenta Partii Demokratycznej w wyborach 1948 oraz dla prezydenckiego kandydata Demokratów, Adlaia Stevensona w 1952 i 1956 r. W 1960 został zastępcą szefa AFL-CIO George’a Meany’ego i wspierał politykę prezydenta Lyndona Johnsona znaną jako Wojna z Ubóstwem (ang. War on Poverty) oraz na rzecz równouprawnienia rasowego, koordynując związkową kampanię. Dzięki zaangażowaniu związków przepisy dotyczące antyrasistowskiej polityki zatrudnienia znalazły się w przyjętej w 1964 ustawie Civil Rights Act.
W 1969 został sekretarzem i skarbnikiem centrali. Wspierał amerykańską interwencję podczas wojny w Wietnamie po stronie Wietnamu Południowego przeciwko wspieranemu przez Związek Radziecki i Chińską Republikę Ludową Wietnamowi Północnemu. Przyczynił się do odmowy poparcia związków zawodowych dla prezydenckiego kandydata Demokratów, senatora George’a McGoverna w wyborach w 1972 r. Po odejściu w 1979 George’a Meany’ego został prezesem AFL-CIO.