W jego ujęciu życie jest niekończącym się koszmarem na pograniczu snu i jawyWielu krytyków literackich zauważa, że Céline zmienia w sposób rewolucyjny tradycyjny styl powieściowy, bawi się rytmami i dźwiękami w tym co nazywa „swoją mała muzyką”. Używa słownictwa zarówno żargonowego, jak i naukowego, języka mówionego jak i literacko wyszukanego, przejawia „straszliwą przenikliwość”, oscylując między beznadzieją a humorem, przemocą a czułością. Gaétan Picon ocenia Podróż do kresu nocy jako „jeden z najbardziej nie do zniesienia krzyków człowieka, kiedykolwiek wydanych”. Gaétan Picon był jednym z nielicznych krytyków odnoszących się do „Dzieł zebranych” Célina, wydania Gallimarda z 1952 r (wydanie bez pamfletów) i redaktorem naczelnym pozycji „ Panorama Des Idées Contemporaines „ („Panorama współczesnych idei”), wyd. Gallimard 1957.
Pomimo niespodziewanie dobrej sprzedaży Podróży do kresu nocy, publikacja powieści spotkała się z dość chłodnym przyjęciem elit intelektualnych ówczesnej Francji;