Papież rozczarował jednak Ludwika i Eleonorę, odmawiając unieważnienia małżeństwa. Przymusił nawet małżonków, aby spali w jednym łożu. Spory między małżonkami nie wygasły, więc 11 marca 1152 r. Ludwik i Eleonora spotkali się na zamku w Beaugency, gdzie mieli rozwiązać swoje małżeństwo. Ludwik uczynił to mimo protestów Sugera, który argumentował, że Francja utraci w ten sposób Akwitanię. 21 marca czterech arcybiskupów (Reims, Sens, Bordeaux i Rouen) za aprobatą papieża Eugeniusza uznało małżeństwo nieważnym na skutek zbyt bliskiego pokrewieństwa między małżonkami. Opiekę nad dwiema córkami (Marią i Alicją) powierzono Ludwikowi. Akwitania i przynależne jej hrabstwa miały zostać zwrócone Eleonorze.
Królowa Anglii Małżeństwo z Henrykiem II Wkrótce dwaj możni panowie, Tybald z Blois i Godfryd z Nantes, próbowali porwać Eleonorę i zmusić ją do ślubu. Eleonora tymczasem, ledwie przybyła do Poitiers, wysłała gońców do hrabiego Andegawenii, Henryka (brata Godfryda z Nantes), z propozycją małżeństwa. Walczący o angielską koronę Henryk nie pogardził włościami Eleonory i 18 maja 1152 r., 6 tygodni po rozwodzie Ludwika i Eleonory, pojął księżnę akwitańską za żonę. Henryk nie był wierny żonie. W tym samym roku, w którym urodził się ich pierwszy syn Wilhelm, urodził się również nieślubny syn Henryka, Godfryd.