thumb|240px|W teorii niedopasowania przestrzennego miejsca pracy dla nisko wykwalifikowanych pracowników są zlokalizowane daleko od miejsc, w których oni żyją Niedopasowanie przestrzenne – socjologiczne, ekonomiczne i polityczne zjawisko związane z ekonomicznymi przemianami, w którym możliwości zatrudnienia dla słabo wykształconych i posiadających niskie kwalifikacje pracowników są zlokalizowane daleko od miejsc przez nich zamieszkałych. W Stanach Zjednoczonych przybiera to formę dużej koncentracji biedy w centrach miast, z dużymi możliwościami zatrudnienia dla nisko wykwalifikowanych pracowników na przedmieściach.
Termin ten został pierwszy raz użyty przez Johna F. Kaina w 1968.John F. Kain, "Housing Segregation, Negro Employment, and Metropolitan Decentralization", in Quarterly Journal of Economics, May 1968. Vol 82 No 2. pp. 175-197.. W książce The Truly Disadvantaged: The Inner City, the Underclass, and Public Policy (1987), William Julius Wilson był wczesnym i jednym z pierwszych wyrazicieli teorii niedopasowania przestrzennego, które doprowadziło do rozwoju klasy społecznej żyjącej w gettach w Stanach Zjednoczonych.