Po powrocie do Korei założyli Partię Modernizacyjną i aktywnie działali na rzecz unowocześniania Korei w ramach powierzanych im stanowisk.
Elity koreańskie były w zasadzie zgodne co do tego, że kraj należy unowocześnić – kwestią sporną pozostawał zakres i szybkość tego zjawiska oraz kierunek, z którego przyjmowano nowe prądy. Zwolennicy polityki prochińskiej preferowali powolną modernizację à la Chiny, natomiast frakcja projapońska dążyła do szybkich i radykalnych zmian.
Stopniowo udawało się wprowadzać w skostniałą tkankę koreańskiego życia politycznego pewne innowacje. Z czasem jednak, widząc nieskuteczność zabiegów i wolne tempo wprowadzania zmian, frakcja ta zaczęła, za namową Japończyków, dopuszczać możliwość przeprowadzenia w kraju zamachu stanu i przejęcia pełni władzy politycznej. Po tajnym spotkaniu z japońskim posłem, Takezoe Shinchiro, ustalono datę zamachu na 4 grudnia 1884 roku, w trakcie uroczystości związanych z otwarciem pierwszej poczty w Hanyangu (dawna nazwa obecnej stolicy Korei Południowej, Seulu).
W czasie odbywającego się przy tej okazji bankietu, w pobliżu sali wzniecono pożar i wywołano z sali pierwszego ministra Min Yeong-ika (1860 – 1916), stanowiącego główny cel zamachu.