O. Maciejczyk pracował w Krakowie, następnie był wybierany gwardianem w Przemyślu, Jarosławiu i Wieliczce (1871–1882). W latach 1875–1878 oraz 1881–1882 był definitorem prowincji. Był trzykrotnie wybierany prowincjałem swojej macierzystej prowincji zakonnej (1884, 1887 i 1890).
Gdy w wyniku tzw. unii leonianskiej w 1897 zjednoczone zostały prowincje reformacka Matki Boskiej Bolesnej z obserwancką (bernardyńską) prowincją krakowską, o. Maciejczyk wybrany został kustoszem nowej zjednoczonej Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP (1899–1902). Był w tych latach jednocześnie magistrem braci kleryków w klasztorze św. Andrzeja we Lwowie.
O. Maciejczyk został 14 lutego 1902 komisarzem Ziemi Świętej. Pełniąc ten urząd założył galicyjskie Stowarzyszenie "Armia Krzyża Świętego". W czasie I narodowej pielgrzymki do Ziemi Świętej zorganizowanej w 1907 przez galicyjskie przedstawicielstwo Kustodii Ziemi Świętej, został odznaczony złotym Medalem Pielgrzyma.
W latach 1902-1911 przebywał w klasztorze Najświętszej Rodziny we Lwowie, od 1903 do 1906 był tam gwardianem. Po rozdziale prowincji reformackiej i bernardyńskiej w 1911, stanął na czele Prowincji Matki Bożej Anielskiej.