Historia Wieś pierwszy raz wzmiankowana w Księdze Ziemskiej Przeworskiej w 1439 roku. Była to własność szlachty ruskiej, gniazdowej. Możliwe, że istniała już przed przyłączeniem Rusi Czerwonej do Polski. Wpis z 1445 roku wymienia właściciela Sieńkę z Urzejowic przekazującego Białoboki swojemu synowi Janowi Barzo. W 1454 roku jako dziedzic wymieniany jest inny z synów Sieńki, Ramsz z Białobok. Jan Barzy natomiast pisze się z Błozewa. W 1454 roku bracia Jan Barzy, Ramsz (Rampsz) i Aleksander odziedziczyli po zmarłym stryju Janie Derszniaku z Rokietnicy, podkomorzym przemyskim. W 1460 roku współwłaścicielem Białobok został Jakub Bierecki z BirczyAkta Grodzkie i Ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z Archiwum tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie, Tom 13, (str. 87, 186, 327, 346, 353–356, 382, 385–386, 574–575). W 1483 roku Ramsz zamienił swoją część wsi za młyn i staw z Mikołajem sołtysem z Albigowej. Od 1487 roku część ta trzymana była przez Stanisława a następnie Ottę Pileckich właścicieli Łańcuta. Jakub Bierecki w 1496 roku sprzedał swoją część Janowi Pileckiemu. Syn Jana Mikołaj, właściciel Kańczugi, w 1498 roku darował ją swemu słudze Piotrowi Pruszynowskiemu.