Szkoła Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej – szkolna jednostka pancerna Polskich Sił Zbrojnych.
Szkoła Podchorążych Broni Pancernej (i Kawalerii Pancernej) Rozbudowa broni pancernej wymagała znacznej ilości oficerów młodszych, szczebla dowódcy plutonu, wychodząc naprzeciw rozbudowie w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR, a następnie w ramach Armii Polskiej na Wschodzie oraz w składzie II Korpusu uruchomiono Szkołę Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej i później poszerzoną o podchorążych klasy kawalerii pancernej.
I promocja
5 marca 1942 w ZSRR w Kirgizji, w Kaindzie sformowano Szkołę Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej. Wchodziła ona w skład Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej. Na pierwszym kursie szkolono 148 żołnierzy. Od 5 do 21 marca 1942 r. w szkole trwał okres unitarny. 26 marca 1942 r., transportem kolejowym, przewieziono kadrę i słuchaczy do Krasnowodska, a 2 kwietnia 1942 przetransportowano statkiem do Persji. 27 kwietnia szkołę przeniesiono do Egiptu, wraz z CWBPanc i (1) 4 batalionem czołgów, a następnie do Palestyny zaś potem do Iraku, gdzie działała w ramach Ośrodka Wyszkolenia Pancernego. Do Szkoły dołączono również klasę podchorążych kawalerii pancernej, którzy dotychczas byli zgrupowani przy pułku ułanów Karpackich i w części z niego się wywodzili.